Tanrı'nın Sevgisi - Sağlam Temel Akademi

Tüm Makaleler

TANIM Tanrı sevgisi, Tanrı'nın kendi suretinde yaratılanlara hem fiziksel hem de ruhsal faydalar bahşetmesi için onu harekete geçiren (ve bu bakımdan lütufla eşanlamlı olan) iyiliksever eğilim ya da eğilimdir; bu tür faydaların en yücesi, Tanrı'nın İsa Mesih'te kendisini yarattıklarına özverili bir şekilde armağan etmesidir. ÖZET Tanrı sevgisi, Tanrı'nın kendi suretinde yaratılanlara hem fiziksel hem de ruhsal faydalar bahşetmesi için onu harekete geçiren (ve bu bakımdan lütufla eşanlamlı olan) iyiliksever eğilim ya da eğilimdir. Tanrı'nın sevgisini en açık şekilde, kendisini Oğlu'nda bize vermesinde görürüz; bu Oğul aracılığıyla Tanrı bize mümkün olan en büyüleyici, güzel ve ebediyen tatmin edici deneyimi, yani Tanrı'nın kendisini bilmeyi ve ondan zevk almayı vermiştir. Her ne kadar Tanrı sevgisi en az beş farklı şekilde ele alınabilse de, bu Tanrı sevgisinin özel, egemen ve kurtarıcı biçimidir. Tanrı'nın halkına olan bu sonsuz sevgisi, kutsalların Tanrı'nın ailesine kabul edilmesini, Baba'nın çocukları için sevgi dolu disiplinini ve Hıristiyanlar olarak yaşamlarında sevgi Ruhu'nun varlığını güvence altına alan şeydir. Tanrı hakkında söylemekte haklı olduğumuz her şey arasında belki de en temel gerçek, O'nun sevgi olduğudur. Sevgi sadece Tanrı'dan gelmez. O'nun yaptıklarından daha fazlasıdır. Yuhanna'nın çok açık bir şekilde ifade ettiği gibi, "Tanrı sevgidir" (1Yu.4:8). Carl F.H. Henry haklı olarak sevginin "Tanrı için tesadüfi ya da rastlantısal olmadığını; ilahi doğanın temel bir ifşası, temel ve ebedi bir mükemmellik olduğunu beyan eder. Sevgisi, diğer tüm ilahi nitelikler gibi, varlığının tamamını belirli eylem ve ilişkilerde yansıtır" (bkz. Carl F.H. Henry, God, Revelation and Authority, Cilt VI: Duran ve Kalan Tanrı, 341). Ne yazık ki, "sevgi" dünyamızda, hatta kilisede bile en az anlaşılan ve en çok istismar edilen kavramlardan biridir. O halde Tanrı'nın sevgi olduğunu söylemek ne anlama gelir? Sevgi, Tanrı'yı kendi suretinde yaratılanlara hem fiziksel hem de ruhsal faydalar bahşetmeye iten (ve bu açıdan lütufla eşanlamlı olan) iyiliksever eğilim ya da eğilimdir. Tüm bu faydaların en yücesi, Tanrı'nın kendisini yarattıklarına özverili bir şekilde armağan etmesidir. Sevginin en üstün ifadesi, aşığın büyük kişisel bedeller ödeyerek sevgilisine mümkün olan en büyüleyici, güzel ve ebediyen tatmin edici deneyimi yaşatması ya da vermesidir. Bu sonuncusu, elbette, Tanrı'nın kendisinin bilgisi ve keyfi olacaktır. Bu nedenle, İsa Baba'nın kendisini yüceltmesi ve kendisinin de Baba'yı yüceltmesi için dua ettiğinde, bize olan sevgisini göstermektedir (Yuhanna 17:1). Baba'dan, ruhlarımızı sonsuza dek tatmin edebilecek, diğer tüm armağanların, görüntülerin ya da deneyimlerin çok ötesinde olan tek bir deneyimi bize vermesini istemektedir. Tanrı'nın yüceliğini ve görkemini görmek, tadına varmak ve tatmin olmak, Tanrı'nın bizim için yapabileceği en sevgi dolu şeydir.

Tanrı'nın Sevgisinin Özellikleri

A. Carson, Kutsal Kitap'ın Tanrı sevgisinden söz ettiği beş farklı yol tanımlar (bkz. D.A. Carson, "On Distorting the Love of God"). Birincisi, Baba'nın Oğul'a (Yuhanna 3:35; 5:20) ve Oğul'un Baba'ya (Yuhanna 14:31) olan özel sevgisidir. İkincisi, Tanrı'nın tüm yarattıkları üzerindeki takdire dayalı sevgisidir. "Sevgi" sözcüğü bu şekilde nadiren kullanılsa da, dünyanın sevgi dolu bir Yaratıcı'nın ürünü olduğu gerçeğinden kaçış yoktur (bkz. Yaratılış 1:4, 10, 12, 18, 21, 25, 31'de Tanrı'nın yarattıkları üzerindeki "iyi" beyanı). Üçüncüsü, Tanrı'nın düşmüş dünyaya yönelik kurtarıcı sevgisidir (Yuhanna 3:16). Dördüncüsü, Tanrı'nın seçilmişlerine olan özel, etkili ve seçici sevgisidir. Seçilmişler İsrail ulusu, kilise ya da belirli bireyler olabilir (bkz. özellikle Yasa'nın Tekrarı 7:7-8; 10:14-15; Efesliler 5:25; 1 Yuhanna 3:1). Son olarak, Kutsal Kitap Tanrı'nın kendi halkına olan sevgisinden genellikle geçici veya koşullu bir şekilde bahseder. Carson, Tanrı'nın sevgisi deneyiminin nasıl itaat ve Tanrı korkusuna bağlı bir şey olarak tasvir edildiğine işaret eder. Bu, Tanrı'yla kurtarıcı bir ilişkiye girmemizi sağlayan sevgiyle değil, Tanrı'nın sevgisini hissetme ve ondan zevk alma kapasitemizle ilgilidir (Yahuda 21; Yuhanna 15:9-10; Mezmur 103:9-18).

Lütuf Olarak Sevgi Burada odak noktamız Tanrı'nın sevgisinin dördüncü ifadesi, yani Tanrı'nın sevgilisi olan seçilmiş halkına karşı gösterdiği şefkattir. Unutmamalıyız ki, Tanrı'nın tüm yarattıkları onun sevgisini tam olarak aynı şekilde ya da aynı derecede almadığı ve deneyimlemediği sürece, Tanrı'nın sevgisinden niteliksiz bir şekilde söz edemeyiz. Hem Kutsal Yazılar'dan hem de deneyimlerimizden, genel lütufta tezahür eden Tanrı sevgisi ile özel lütufta tezahür eden Tanrı sevgisi arasında ayrım yapmamız kaçınılmaz görünmektedir. Genel lütufta tezahür eden Tanrı sevgisi, yaratıcı olarak Tanrı'nın sevgisidir ki, bu sevgi ilahi şefkat, merhamet ve cefadan oluşur. Ortak lütufta tezahür eden Tanrı sevgisi, yaratıcı olarak Tanrı'nın sevgisidir; bu sevgi, takdire dayalı şefkat, merhamet ve cefadan oluşur. Kurtuluşun kendisi dışında tüm fiziksel ve ruhsal faydaların ihsan edilmesini gerektiren ayrım gözetmeyen ve evrensel bir sevgidir. Seçilmişler ve seçilmemişler tarafından aynı şekilde kabul edilir ve deneyimlenir (bkz. Matta 5:43-48; Luka 6:27-38). Özel lütufta tezahür eden Tanrı sevgisi, kurtarıcı olarak Tanrı'nın sevgisidir; bu sevgi kurtuluşu, yenileyici lütfun etkinliğini ve sonsuz yaşamın geri alınamaz sahipliğini içerir. Bu, Mesih'te sonsuz yaşam lütfunu bahşetmesine yol açan ayırt edici ve özel bir sevgidir. Sadece seçilmişler tarafından alınır ve deneyimlenir. Bu nedenle, lütuf gibi, Tanrı'nın kurtaran sevgisi de hak edilmemiştir. Tanrı'nın günahkârlara olan ve onların kurtuluşuyla sonuçlanan sevgisi, günahlarında hiçbir engel bulmaz. Tanrı bizi henüz günahkârken, tam da sevgisinin görkemi yüceltilebilsin diye sever. Bizler henüz "zayıf" (ya da güçsüz) iken, "Mesih tanrısızlar için öldü" (Romalılar 5:6). Gerçekten de, "Tanrı bize olan sevgisini, biz daha günahkârken Mesih'in bizim için ölmesiyle gösterir" (Rom. 5:8). Tanrı'nın günahkârları kurtaran sevgisinin tek nedeni Tanrı'nın kendisidir! Sevgi ve Mesih'in Ölümü O halde Tanrı'nın bu sevgisi Mesih'in kefaret işinin kaynağı ya da nedenidir. Tanrı insanları Mesih onlar için öldüğü için sevmez; Mesih onlar için öldü çünkü Tanrı onları sevdi. Kurtarıcı'nın ölümü, insanlarda Tanrı'nın sevgisini kazanabileceğimiz ya da hak edebileceğimiz bir şeyi onarmak olarak düşünülmemelidir. Mesih'in fedakârlığı Tanrı'nın sevgisini sağlamaz, sanki çektiği acılar aracılığıyla, aksi takdirde sert, isteksiz, gönülsüz bir Tanrı'dan sevgi almak gerekliymiş gibi. Tam tersine, Tanrı'nın sevgisi Mesih'in ölümünü zorunlu kılar ve bu ölümde üstün bir şekilde kendini gösterir. Kısacası, Tanrı'nın kurtaran sevgisi vericidir. "Çünkü Tanrı dünyayı öyle sevdi ki, biricik Oğlu'nu verdi" (Yuhanna 3:16a). Yine Pavlus'un belirttiği gibi, "şimdi bedende yaşadığım yaşamı, beni seven ve benim için kendini feda eden Tanrı Oğlu'na iman ederek yaşıyorum" (Gal. 2:20b; ayrıca bkz. Efesliler 5:1-2, 25; 1. Yuhanna 4:9-10). Egemen Olarak Sevgi Tanrı'nın kurtaran sevgisi aynı zamanda egemendir. John Murray bunu şöyle açıklar: Gerçekte Tanrı sevgidir. Sevgi tesadüfi bir şey değildir; Tanrı'nın olmayı ya da olmamayı seçebileceği bir şey değildir. O sevgidir ve bu zorunlu olarak, doğası gereği ve ebediyen böyledir. Tanrı ruh olduğu gibi, ışık olduğu gibi, sevgidir de. Yine de, Tanrı'nın zorunlu ve ebedi olarak olduğu bu sevginin doğası gereği, kurtuluş ve evlat edinme gibi konuları tamamen istenmeyen ve cehennemi hak eden nesneler üzerine koymasının gerekli olmadığını kabul etmek, seçilmiş sevginin özüne aittir. Tanrı'nın mirasçıları ve Mesih'le ortak mirasçılar olmaları için bir halk seçmesi, kendi iyiliğinin derinliklerinden kaynaklanan bir iyi zevk olan, iradesinin özgür ve egemen iyi zevkinden kaynaklanmıştır. Bunun nedeni tamamen kendisindedir ve "Ben, Ben'im" (bkz. Kefaret: Tamamlanmış ve Uygulanmış, 10) olarak kendine özgü kararlardan kaynaklanır. Dolayısıyla, sevginin egemen olduğunu söylemek onun ayırt edici olduğunu söylemektir. Kurtarıcı sevgi olarak tanımlandığında, yalnızca gerçekten kurtulmuş olanlara (yani seçilmişlere) bahşedilir ve onlar tarafından deneyimlenir. Her ne kadar Tanrı'nın seçilmiş olmayanları sevdiği bir anlam varsa da, onları kurtarıcı bir şekilde sevmez. Eğer sevseydi, kesinlikle kurtarılmış olurlardı. Tanrı onları sever, ama kurtarıcı olarak sevmez, aksi takdirde kesinlikle kurtulurlardı. Bütün bunlar Tanrı'nın sonsuz, seçilmiş sevgisinin evrensel değil, özel olduğunu söylemek içindir. Sevgi ve Evlat Edinme Oğullar olarak evlat edinilmemizin nedeni Tanrı'nın sevgisidir. Tanrı bizi "İsa Mesih aracılığıyla kendisine oğullar olarak evlat edinilmemiz için önceden belirlemiştir" (Efesliler 1:5a; krş. 1 Yuhanna 3:1). Tanrı'nın bu sevgisi haklı olarak "büyük" olarak tanımlanır. Tanrı'nın bizi Mesih'le birlikte diri kılması, "bizi sevdiği büyük sevgi" (Efesliler 2:4b) sayesinde olmuştur. Bu büyük bir sevgidir, çünkü asla tükenemez, derinliklerine asla inilemez, amacı insanın günahı tarafından asla engellenemez (Efesliler 2:4-5). Sonsuz Sevgi Tanrı'nın kurtaran sevgisi ebedidir. "Dünyanın kuruluşundan önce" (Efesliler 1:4-5) kurtaran sevgisini üzerimize koymuş ve bizi oğullar olarak evlat edinilmek üzere önceden belirlemiştir (çapraz başvuru 2 Selanikliler 2:13). Charles Spurgeon bu sonsuz sevgiyi şöyle tanımlar: Başlangıçta, bu büyük evren meşe palamudu kabındaki doğmamış ormanlar gibi Tanrı'nın zihnindeyken; yankılar yalnızlıkları uyandırmadan çok önce; dağlar ortaya çıkmadan önce; ve ışık gökyüzünde parıldamadan çok önce, Tanrı seçtiği yaratıklarını sevdi. Yaratılmış herhangi bir varlık yokken; eter bir meleğin kanadıyla körüklenmemişken, uzayın kendisi bir varlığa sahip değilken, sadece Tanrı'dan başka hiçbir şey yokken - o zaman bile, Tanrılığın o yalnızlığında ve o derin sessizlik ve derinlikte, O'nun iç varlığı seçtiklerine olan sevgiyle hareket etti. Onların isimleri O'nun yüreğine yazılmıştı ve o zaman onlar O'nun ruhu için çok değerliydiler. İsa halkını dünyanın kuruluşundan önce sevdi - hatta sonsuzluktan beri! Ve lütfuyla beni çağırdığında bana şöyle dedi: "Seni sonsuz bir sevgiyle sevdim: bu nedenle seni sevecenlikle çektim (bkz. Otobiyografi: Cilt 1, 167). Bu sevgi sadece ebedi olmakla kalmaz, aynı zamanda amacı bakımından da değiştirilemezdir. "Bizi Mesih'in sevgisinden kim ayırabilir?" (Romalılar 8:35). Hiçbir şey! Elçi Pavlus, Tanrı'nın bizi Mesih'te sevmiş olmasından başka hiçbir nedene dayanarak böylesine emin bir umuttan söz edemez. Biz henüz onun düşmanlarıyken bizi sevdiği için, Oğlu'nu göndererek gösterdiği sevgi, şimdi onun dostları olduğumuz için bize olan sevgisi sarsılmazdır (bkz. Romalılar 5:8-11). J.I. Packer bu ilahi sevginin hem ebedi hem de değiştirilemez doğasını çok iyi özetlemektedir: Sonsuzluktan beri Yaratıcımın günahımı öngörerek beni sevdiğini ve Calvary pahasına da olsa beni kurtarmaya karar verdiğini bilmek; ilahi Oğul'un sonsuzluktan beri benim Kurtarıcım olarak atandığını ve sevgiyle benim için insan olduğunu ve benim için öldüğünü ve şimdi benim için aracılık etmek üzere yaşadığını ve bir gün beni eve götürmek üzere bizzat geleceğini bilmek; 'Beni seven ve benim için kendini feda eden' ve elçileri aracılığıyla bana 'gelip esenlik vaaz eden' Rab'bin, Ruhu aracılığıyla beni ruhsal ölümden yaşam veren birliğe ve kendisiyle birlikteliğe yükselttiğini ve beni sımsıkı tutacağına ve asla bırakmayacağına söz verdiğini bilmek - bu çok büyük bir minnettarlık ve sevinç getiren bir bilgidir (bkz: Evrensel ve Özel", Celebrating the Saving Work of God içinde: The Collected Shorter Writings of J. I. Packer, 1:158-59). Disiplin Olarak Sevgi Göksel Babamız'ın kutsallaştırıcı disiplini, en az bahşettiği sonsuz yaşam kadar, ilahi sevginin bir ürünüdür: "Oğlum, Rab'bin disiplinini hafife alma, O'nun tarafından azarlandığında bıkma. Çünkü Rab sevdiğini terbiye eder, yanına aldığı her çocuğu azarlar" (İbr. 12:5b-6). Bu sözlerin yöneltildiği İbrani Hıristiyanlar yanlışlıkla, sıkıntının olmamasının Tanrı'nın özel lütfunun bir işareti olduğunu ve bu nedenle de acı ve baskının O'nun hoşnutsuzluğunun bir göstergesi olduğunu düşünmeye başlamışlardı. Tam tersine, acılar Tanrı'nın öfkesinin ya da bizi reddetmesinin bir kanıtı olmaktan çok uzaktır, babalık sevgisinin kanıtıdır. Philip Hughes'a göre disiplin, "sert ve kalpsiz bir babanın değil, oğlunun iyiliği için derin ve sevgi dolu bir endişe duyan bir babanın işaretidir" (İbranilere Mektup Üzerine Yorum, 528). Tanrı'nın Sevgisi ve Hıristiyan Yaşamı Tanrı'nın halkına duyduğu sonsuz ve geri dönülmez sevgi, küskün günahkârların barışmasından çok daha fazlasını güvence altına alır. Tanrı'nın bize olan sevgisi bizim birbirimize olan sevgimizi de mümkün kılar: "Hiç kimse Tanrı'yı görmemiştir; birbirimizi seversek, Tanrı bizde kalır ve sevgisi bizde yetkinleşir" (1.Yuhanna 4:12; ayrıca bkz. 1.Yuhanna 2:5). Son olarak, Tanrı'nın halkına olan sevgisi sadece ilan edilecek bir doktrin değil, Tanrı'nın yüreğinde bizim deneyimlememizi istediği canlı bir sevgidir. Bu nedenle Pavlus dua eder: "Rab yüreklerinizi Tanrı sevgisine ve Mesih'in kararlılığına yöneltsin" (2. Selanikliler 3:5). Eğer Baba tarafından sevilmenin tadını deneyimsel olarak çıkaracaksak, bu anlatılamaz deneyimin önündeki her engeli kaldırmak ve her engeli temizlemek için harekete geçmesi gereken (ve geçecek olan) Baba'nın kendisidir. Tanrı'nın bize olan sevgisi "bize verilen Kutsal Ruh aracılığıyla yüreklerimize dökülmüştür" (Rom. 5:5). Pavlus'un coşkulu dili, Tanrı'nın armağanının sınırsız cömertliğine işaret eder. Charles Hodge'un (Philippi'den alıntı yaparak) ifade ettiği gibi, Tanrı'nın sevgisi "üzerimize çiy damlaları gibi inmez, kendisini tüm ruha yayan, onu varlığının ve lütfunun bilinciyle dolduran bir akarsu gibi iner" (bkz. Romalılara Mektup Üzerine Yorum, 210). Tanrı yüreklerimizin babalık şefkatiyle dalga dalga dolup taşmasını ister. Bu nedenle Pavlus, "bütün kutsallarla birlikte enini, boyunu, yüksekliğini ve derinliğini kavrayacak ve Mesih'in bilgiyi aşan sevgisini bilecek güce sahip olmamız" için dua edebilir (Efesliler 3:18-19a). Kaynakça: https://www.thegospelcoalition.org/essay/the-love-of-god/

Etiketler Lütuf Tanrı'nın sevgisi

Yazar Hakkında

Sam Storms

(ThM, Dallas Theological Seminary; PhD, The University of Texas at Dallas) is lead pastor for preaching and vision at Bridgeway Church in Oklahoma City, founder of Enjoying God Ministries, and a Council member of The Gospel Coalition. He has written numerous books, including Packer on the Christian Life and Practicing the Power. He and his wife, Ann, have two children.

Web Sitesi